شاید بزرگترین دروغ زندگی ، خود "زندگی" باشد.

لحظه هایی که میگذرد و گم می شود در ذهن مهجور بشریت.

گذر زمان در غبار گذشته آنچنان ناپیداست که گاه ما نیز در آن گم می شویم.

غباری از عشق و نفرت.

سکوتی دردناک در پس بیداد گاه های روابط به اصطلاح انسانی.

درک عمق حمق مهرورزی های ساده اندیشان، که گاه در یک غروب دلپذیر به پایان میرسد.

آه ای بشر تو هیچ گاه دبزرگ نمی شوی !!

کودک متولد می شوی، کودک پیر می میشوی و کودک جانت را تسلیم می کنی ، بزرگی تنها تخیل توست

وسن رقمی است برای احتساب سالیان کودکیت!

کودکی از سیاره کودک نشین در قرنی پر از کودکان بزرگنما!

کاش می توانستیم مرز ها را مشخص کنیم، حدودی برای عدم تداخل ارواح زمینگیر، تا ارواح بزرگان از مسن های شناسنامه ای و کوچکان بزرگنما قابل تمیز و تفکیک باشد.

هادیان ضال را " با نقاب های رنگین و دلفریب، اما سبک و سخیف" بدرستی میشناختیم.

زندگی و درست زیستن بسیار سخت است، بسیار سخت...

چرا که ما" زندگی را که بزرگترین دروغ عالم است را باور می کنیم اما " مرگ " را یعنی تنها حقیقت موجود را خیر!!!