قرص برنج، فسفید آمونیوم ، فسفید کلسیم یا روی یا «سلفوس».
اين قرص خاصيت تصعيد (تبديل جامد به بخار) دارد و در اثر اين تصعيد، گاز فسفين يا ph3 آزاد مي‌كند .
این قرص بوی سیر یا ماهی گندیده می‌دهد و ترکیبی خطرناک از فسفیدها است که به عنوان یک حشره‌کش برای جلوگیری از آلودگی و آفت‌زدگی برنج انبار شده، غلات و خوراک دام استفاده می‌شود. این ماده سمی به راحتی جذب دستگاه‌های گوارش شده و بعد از حل شدن در مایعات بدن و رطوبت معده باعث تولید گاز خطرناک فسفین می‌شود. هرچه این ترکیبات تازه‌تر باشد گاز بیشتری آزاد کرده و خطرناک‌تر هستند، به طوری که این ماده با ساخت پروتئین تداخل دارد و مانع سنتر پروتئین می‌شود. سپس فسفین با بلوک کردن سیتوکروم اکسیداز و مهار فسفوریسیون اکسیداتیو باعث افزایش رادیکال‌های آزاد و سپس مرگ سلولی می‌شود و در نتیجه دستگاه‌هایی از بدن که به مقدار بیشتری اکسیژن نیاز دارند نسبت به این سم حساس‌تر و آسیب‌پذیرتر هستند ( تنفس سلولی را از بین می‌برد و فرد دچار خفگی سلولی خواهد شد). 
مرگ بر اثر مصرف قرص برنج مرگی دردناک است و فرد عطش زیادی دارد و در این مرگ فرد تا زنده است، هوشیار و بیدار بوده و سوزش شدیدی در بدن خود احساس می‌کند. معمولا افراد زیر 24 ساعت فوت می کنند که زمان مرگ بستگی به ایرانی یا خارجی بودن قرص، تاریخ مصرف، میزان مقاومت فرد و تعداد آن دارد. احتمال مرگ در اثر مصرف این سم بسیار بالاست و همانند سیانور عمل می‌کند؛ به طوری که یک چهارم تا یک پنجم این قرص هم باعث مرگ می‌شود و تاکنون هیچ پادزهر و درمانی اصلی برای آن کشف نشده است.
متاسفانه استان گیلان جزء استان هایی که بیشترین آمار خودکشی با قرص برنج را دارند است، بر اساس آمارهای پزشکی قانونی بیشتر قربانیان در چهار استان تهران، مازندران ، گیلان و لرستان قرار دارند.